ساخت فروشگاه اینترنتی

قبل از هر ابزاری، این. جنس اشتباه را هیچ سایتی نجات نمی‌دهد.

انتخاب محصول تنها تصمیمی است که بعدا عوض کردنش گران است. بقیه چیزها — قالب، دامنه، حتی پلتفرم — قابل تغییرند.

مهم‌ترین فیلترها ساده‌اند: بعد از هزینه پست چقدر برایت می‌ماند، با فروشگاه‌های بزرگ سر همان جنس رقابت می‌کنی یا نه، مجوز می‌خواهد یا نه، و مشتری یک بار می‌خرد یا برمی‌گردد.

سه راه وجود دارد و هیچ‌کدام برای همه بهترین نیست.

انتخاب بین این سه، انتخاب بین «سرعت شروع» و «سقف رشد» است. هرچه آماده‌تر، زودتر بالا می‌آید و زودتر به سقف می‌خورد.

کلمه «فروشگاه ساز حرفه ای» زیاد شنیده می‌شود و معمولا معنی روشنی ندارد. معیار عملی‌اش ساده است: وقتی تعداد محصولات و سفارش‌ها چند برابر شد، همان ابزار هنوز کار می‌کند یا باید همه‌چیز را جابه‌جا کنی؟

اگر تازه شروع می‌کنی و هنوز نمی‌دانی چه می‌فروشی، ساده‌ترین راه را بگیر و بعدا مهاجرت کن — مهاجرت شدنی است. ولی اگر از اول می‌دانی که برند می‌سازی، از راهی شروع کن که جلویت را نگیرد.

این حلقه را زود شروع کن — طولانی‌ترین انتظار همین‌جاست.

برای گرفتن درگاه پرداخت به نماد اعتماد الکترونیکی نیاز داری، و نماد خودش زنجیره‌ای از مدارک می‌خواهد. بعضی دسته‌ها هم پروانه اختصاصی لازم دارند: خوراکی، مکمل، آرایشی و بهداشتی، تجهیزات پزشکی.

اشتباه رایج این است که آدم‌ها این مرحله را می‌گذارند برای آخر، بعد سایت آماده می‌ماند و هفته‌ها منتظر مدرک می‌نشیند. همان روز اول شروعش کن.

• مجوز کسب‌وکار اینترنتی — حلقه اول
• نماد اعتماد الکترونیکی — پیش‌نیاز درگاه
• پروانه دسته‌ای، اگر جنست مشمول است

درگاه پرداخت، و تصمیمی که پشتش است.

درگاه پرداخت بدون نماد فعال نمی‌شود، پس ترتیبش بعد از مرحله قبل است. جدا از خود درگاه، دو تصمیم دیگر هم اینجاست: کارت‌به‌کارت را قبول می‌کنی یا نه، و اقساط را می‌خواهی یا نه.

هر کدام از این‌ها روی نرخ تبدیل اثر دارند، ولی هر کدام کار پشتیبانی هم می‌سازند. اول ساده شروع کن.

بسته‌بندی و ارسال — جایی که سود بی‌صدا آب می‌رود.

هزینه ارسال را قبل از قیمت‌گذاری حساب کن، نه بعدش. یک بسته که با احتساب پست و بسته‌بندی و کارمزد درگاه چیزی برایت نمی‌گذارد، هرچه بیشتر بفروشی بیشتر ضرر می‌دهد.

و هزینه ارسال را در صفحه محصول بگو، نه در قدم آخر تسویه. دیر گفتن هزینه ارسال، رایج‌ترین دلیل رها شدن سبد خرید است.

سایت داشتن یعنی جایی برای فرود آمدن؛ خودش ترافیک نمی‌آورد.

سه مسیر واقعی هست و هر سه وقت متفاوتی می‌برند: موتورهای مقایسه قیمت مثل ترب که سریع‌ترین‌اند، شبکه‌های اجتماعی که به محتوای مداوم بسته‌اند، و گوگل که کندترین ولی پایدارترین است.

برای شروع، مقایسه قیمت کوتاه‌ترین راه است چون آدم‌هایش از قبل تصمیم به خرید گرفته‌اند. ولی رایگان نیست و شرط‌های خودش را دارد.